شکوه تصویر در آثار رالف گوئینگز –Ralph Goings
رالف گوئینگز نقاش آمریکایی متولد 1928 در کورینگ کالیفرنیاست(1) که رابطه نزدیکی با حرکت فتو رئالیسم دهه ها ی شصت و هفتاد دارد ، وی در آغاز بحران بزرگ اقتصادی آمریکا در یک خانواده ی متوسط چشم به جهان گشود وشاید همین امرموجب حس همدردی او با شهرهای کوچک و حومه ای شد ، حسی که به وضوح می توان در کارهای او مشاهده کرد و پایه و پیکره ی استثنایی نقشهایش را در آن یافت. او تحصیلاتش را سال 1953 در کالج هنر و صنایع دستی اوکلند(2)به پایان برده است، درست در زمانی که اکسپرسیونیسم انتزاعی در اوج رونق بوده و بیشتر هنرجویان و معلمان تمایلی به سبکهای دیگر نشان نمی دادند. رالف گوئینگزنیز همین روند را در دوران دانشجویی دنبال کرد و تا سالها به صورت انتزاعی نقاشی می کرد،اما پس از مدتی با احساس نا رضایتی از این جریان مسیر تازه ای را پی گرفت . او می گوید : "نقاشی انتزاعی آنطور که می خواستم مرا راضی نمی کرد، بنا بر این نقاشی باز نمودی را آغاز کردم" و از همین زمان بود که با کناره گیری از جریان فراگیر زمان اولین گامهای مخالف را بر داشت " به نظرم رسید تا آنجایی که ممکن است باید در جهت مخالف بروم" و همین امر او را واداشت تا مهارتهایی را که در سالهای ابتدایی مدرسه ی هنر فرا گرفته بود دوباره بکار گیرد. پاپ آرت نیز تاثیر مثبتی روی گوئینگز داشت و تصاویر رسانه ای انگیزه ای برای رویکرد او به عکاسی از فرهنگ مادی آمریکا شد . اولین کارهای او را کلاژهایی تشکیل می داد که بیشتر از عکسها وبریده های مجلات تشکیل شده بود،(تصویر1) به این گونه که بریده های تصاویر را در یک زمینه ی خنثی قرار می داد، او در این زمان در دبیرستان هنر ساکرامنتو(3) تدریس میکرد وگاهی هم از شاگردانش به عنوان مدل نقاشی بهره می گرفت.
در ابتدا او کارش را جدی نگرفت و حتی شک داشت که آثارش را به همکاران خود نیز نشان دهد ، چرا که اعتقاد داشت این موضوعات بیش از حد پر زرق و برق اند، و در ادامه جستجوهایش در جاهای دیگر به موضوعاتی چون وانت ها و اسباب و اساس کنار خیابان توجه کرد، موضوعاتی بسیار پیش پا افتاده که کسی به آنها توجه نمی کرد، اما تجارب پاپ آرت نشان داده بود که امکان خلق نقاشی از اشیاء پیش پا افتاده ی صنعتی و تصاویر رسانه های گروهی وجود دارد. به همین سبب او نیز به موضوعات روزمره که تا کنون نقاشی نشده بود روی آورد، طوری که نتیجه ی کار چشم گیر تر از انتظار هنرمندان پاپ آرت بود.او شگرد جالبی برای نقاشی داشت ، ابتدا عکس موضوع را می گرفت و سپس با تاباندن توسط پروژکشن روی بوم آن را نقاشی می کرد، در حالی که خود می دانست این روش اجرا کار بدی محسوب می شود و بر خلاف همه ی آموخته های دوران تحصیل اوست، او می گوید : "بعضی از مردم حتی از کارهای من عصبانی می شدند و می گفتند این هنر نیست ، امکان ندارد هنر باشد ، و همین امر مرا از سر لجبازی بیشتر تشویق می کرد و خوشحال بودم از اینکه کاری می کنم که مردم را عصبانی می کند".
نقاشی های او از نوعی یک دستی بر خوردار است که اثر قلم مو و دست نقاش در آن دیده نمی شود . و همچنین پر است از موضوعات بیش از حد معمولی و پیش پا افتاده که شاید هیچ نشانی از بینش شهودی و ویژگی شخصی در آنها دیده نشود ، به قول خودش : "قصد من همیشه این بوده که خودم را از کارم جدا کنم طوری که هیچ چیز بین اثر و مخاطب واسطه نباشد" و هنگامی که حضوری از شخصیت هنرمند در آثار او نیست تنها صحنه هایی باقی می ماند که زیر آفتاب کالیفرنیا به طور درخشان به تصویرکشیده شده اند .او در طی سی و چند سال گذشته تعداد قابل توجهی نقاشی آبرنگ نیز خلق کرده که در جای خود قابل تامل اند. گوئینگز در سفری که در اوائل دهه ی هفتاد به لندن داشت در گالری تیت (4)خود را در میان نقاشی های آبرنگ قرن نوزدهم می یابد . نقاشی هایی از نقاشان نه چندان معروف با رنگ آمیزی غلیظ و ساخت و ساز بسیار و به طور مشخص متفاوت از آنچه او در تعلیمات خود درباره ی نقاشی آبرنگ در دوران تحصیل آموخته بود ، و خود را نیز دراجرای آن موفق نمی دانست.امکان استفاده از آبرنگ با این روش به یکباره او را مجذوب خود ساخت و هنگامی که به خانه رسید آبرنگ بچه ها را برداشت و نقاشی کرد، اوشیفته شده بود خودش می گوید : "این چشم من را باز کرد که تکنیک مهم نیست، برخورد متفاوت مهم است".
در سال 1974 گوئینگز از کالیفرنیا به نیویورک رفت و با این تغییر محیط زیاد هنرمند کم کم توجه خود را از خیابانهای پر آفتاب حومه ی کالیفرنیا به مغازه ها ، ساندویچ فروشی ها ،رستورانها و قهوه خانه ها معطوف کرد . وی در سالهای اخیر مجموعه ای جسورانه از طبیعت بی جان خلق کرده است که نمایش دهنده ی وسایلی چون قوطی های کچاپ ، جعبه های دستمال ، نمک پاش ، زیر سیگاری و خرت و پرت های داخل رستورانهاست که در نمایی درشت با کیفیتی ماندگارو در شکلی تشریحی که مورد علاقه ی هنرمندان پاپ و سوپر رئالیست بود نقاشی شده اند.
گوئینگز همواره مصمم بوده که رئالیسم را در یک سطح بالای تکنیکی با دنبال کردن سنتهای نقاشی ارائه دهد و همین امر او را به ساختن تصاویری پر ظرافت وا می داشت.که البته برای رسیدن به چنین جایگاهی با مشکلات تکنیکی بزرگی هم روبرو بود و گاه برای ساخت سه یا چهار اینچ مربع ازیک تابلو هشت تا ده ساعت وقت می گذاشت مثل نقاشی پیشخوان مرمرMARBLE COUNTER که نقاشی آن را از سال 1985 شروع کرد و چهار سال طول کشید تا کاملش کند.
در ابتدا گوئینگز در عکاسی از موضوعات منتخب خود هیچ گونه دخل و تصرفی نمی کرد اما در این کارهای آخراو چیدمان موضوعات خود را در استودیو نیز ترتیب می دهد او می گوید : "با خود قرار داشتم که هیچ چیز را از جایی که پیدا کردم تکان ندهم، ولی در طول این سالها مجموعه ای از اشیاء جمع آوری کرده بودم، بنابر این فکر کردم بهتر است این کار را در استودیو نیز تجربه کنم " و کا ر در استودیو این امکان را به او داد که نور پردازی و ترکیب بندی اشیاء را به دلخواه خود بسازد، واین یک قدم منطقی به جلو برای گوئینگز بود که همیشه در کارهایش اصرار بر برتری دنیای فیزیکی دارد واز ما می خواهد که به موضوعات معمولی نگاهی تازه کنیم بجای آنکه نگران دید هنرمند باشیم . در کارهای آخر او آنقدر این اشیاء محسوس و ملموس هستند که ما می توانیم حتی خراشهای خیلی نازک روی درب فلزی نمک پاش را ببینیم، حتی بافت دستمال و یا دانه های فلفل ریخته روی میزرا ، نقاشی های این دوره دارای غنا و غلظت رنگی خاصی هستند با وضوح و ریزنمایی بی همتا.
در مقاله ای برای نمایشگاه (رالف گوئینگز: چهار دهه رئالیسم)(5) تاریخ دان و منتقد هنری ادوارد لوسی اسمیت (6) رالف گوئینگز کالیفرنیایی را ورمیر آمریکا لقب می دهد . که این واپس گرایی به روشنی تاکیدی است بر وضوح خارق العاده ی آثار او ،در واقع نقاشی های آبرنگ او این ذهنیت را در مخاطبان ایجاد می کند که نام دیگر جنبش فتو رئالیسم که رالف گوئینگز پیر ترین عضو زنده ی آن است واقع نمایی تیز(7)نام دارد .
برای گوئینگز دوربین و فتو رئالیسم تنها وسیله ای هستند برای تثبیت نور و متبلور کردن لحظه های حقیقی . هنرمند وارد دنیایی ورمیر گونه می شود وقتی که وانت بارها ، کامیون ها و قهوه خانه های کنار جاده را پشت سر می گذارد و داخل رستورانها را نقاشی می کند.در آثاری مثل کافی شاپ و رستوران رالف(تصویر3) او موشکافانه بازی نور را روی فلز کروم، شیشه ی بطری ها ،استیل ، فرمیکا و برچهره ی پیشخدمتان زن و کارگران مشتری رستوران نشان می دهد.امروز نه تنها او زبان بومی و جغرافیایی خود را یافته بلکه با تاکید بر جزئیات موضوع ، قالبی برای نمایش ظواهر انتزاعی هم پیداکرده است و همین ویژگی سیاق شخصی او را مشخص می کند . تاثیری که آثار او دارد می تواند مضطرب کننده و طاقت فرسا باشد،شکل مبهمی از سکون سرد که با تاکید بر وضوح تصویر نمایان می گردد ،آثار او دعوتی است به غرق شدن در شکوه و جلال تصویری که در محیطی معمولی و پیش پا افتاده نهاده شده است.
دوهفته نامه تندیس شماره 105- طهمورث بهادرانی
پی نوشت coring. California 2- California college of arts and crafts –Oakland 3- Sacramento 4-tate gallery-1
Ralph Goings: four Decades of Realism 6- Edward Lucie Smith -5
Realism 7- Sharp Focus
منابع
Published in Watercolor Magazine, Fall 1995,a publication of American Artist. John Parks VNU Inc
4ART news, February 2005,page 14 Harry Schwab-
Virginia Anne Bonito, Ph.D., Goings essay, Get Real, Contemporary Realism from the Seavest Collection
[Duke University Museum of Art,1998]
Ralph Goings-Wikipedia, the free encyclopedia
Edward Lucie-Smith, ART TODAY,page206